Mensen die vernieuwen hebben zelden schone handen. Want om te vernieuwen moet je de arena betreden, en daar gebeurt niets volgens planning. Daar kun je falen, terwijl iedereen toekijkt. Maar je doet wel mee, betoogt Pim van Meer.
Soms moet je stoppen met kijken naar de tribune.
Daar zitten ze namelijk altijd.
De mensen met schone schoenen.
Met droge jassen.
Met hun armen over elkaar.
Met een mening die niets heeft gekost.
Ze zien precies waar jij struikelt.
Ze weten exact waar jij scherper had moeten zijn.
Ze kunnen haarfijn uitleggen waarom jouw plan nog niet klopt, jouw woorden te groot zijn, jouw poging te vroeg komt, jouw timing ongelukkig is en jouw ambitie misschien een tikje overdreven.
En misschien hebben ze soms nog gelijk ook. Maar dat is niet waar het om gaat.
Want uiteindelijk telt niet degene die vanaf de zijlijn aanwijst waar de ander valt. Niet degene die veilig buiten het strijdperk blijft staan en met droge stem analyseert hoe het beter had gekund.
De eer komt toe aan degene die erin stapt.
Aan degene die zichtbaar wordt.
Die begint voordat alles perfect is.
Die iets probeert te bouwen terwijl anderen nog vergaderen over de ideale steiger.
Die zijn gezicht vuil maakt met stof, zweet en soms bloed.
Die fouten maakt.
Die opnieuw begint.
Die leert terwijl iedereen meekijkt.
Want wie werkelijk iets probeert te veranderen, gaat onvermijdelijk onderuit.
Niet één keer.
Niet netjes.
Niet volgens planning.
Je struikelt over weerstand.
Over systemen.
Over mensen die roepen dat ze vernieuwing willen, zolang zij zelf maar niet hoeven te bewegen.
Over je eigen ongeduld.
Over je eigen ijdelheid.
Over het pijnlijke besef dat een goed idee nog geen gedragen idee is.
En toch.
Toch stap je weer naar voren.
Omdat niets nieuws ontstaat uit perfecte kritiek.
Omdat beweging niet begint bij zekerheid.
Omdat betekenis zelden wordt gemaakt door mensen die alleen maar commentaar leveren op de route van een ander.
De mensen die bouwen, veranderen, vernieuwen en verbinden, zijn bijna nooit de mensen met de schoonste handen.
Het zijn de mensen die durven proberen.
Die durven falen.
Die durven leren.
Die durven staan voor iets dat nog niet af is.
Zij kennen enthousiasme.
Zij kennen teleurstelling.
Zij kennen de rare eenzaamheid van vooruitlopen terwijl anderen nog vragen of er wel een pad is.
En ja, soms winnen ze.
Dan lukt het.
Dan valt alles samen.
Dan wordt een gedachte een beweging.
Dan wordt een schets een systeem.
Dan wordt weerstand langzaam ritme.
Dan wordt iets wat eerst onmogelijk leek ineens de nieuwe ondergrens.
Maar soms verliezen ze ook.
Dan wordt het plan te vroeg gebracht.
Dan wordt het idee verkeerd begrepen.
Dan valt de samenwerking uit elkaar.
Dan krijg je de kamer niet mee.
Dan blijft er niets over dan stof op je gezicht en de vraag of je nog een keer durft.
En zelfs dan is er iets gewonnen.
Want falen in de arena is iets anders dan veilig gelijk krijgen vanaf de tribune.
Wie faalt terwijl hij durft, heeft tenminste deelgenomen aan het werkelijke gevecht.
Wie probeert, leert.
Wie bouwt, laat sporen achter.
Wie zich geeft aan een zaak die groter is dan zijn eigen comfort, staat nooit tussen de koude en angstige zielen die noch overwinning, noch nederlaag kennen.
Dus ja.
Stap erin.
Maak het zichtbaar.
Zeg wat je ziet.
Bouw wat nodig is.
Laat je niet gijzelen door mensen die alleen applaus geven als het risico al verdwenen is.
De arena is rommelig.
De arena is oneerlijk.
De arena is vermoeiend.
Maar daar gebeurt het wel.
Daar ontstaat beweging.
Daar ontstaat helderheid.
Daar ontdek je wie alleen praat, en wie werkelijk meedoet.
En dan nu het fileermoment
Dit klinkt best episch. Dit klinkt ook best goed. Je zou bijna denken: lekker bezig, Pim, fraai stukje uit eigen koker.
Maar nee.
Dit is gewoon de ingekleurde versie van The Man in the Arena van Theodore Roosevelt, uitgesproken in april 1910. Klassieker. Monumentaal. En eerlijk is eerlijk: Roosevelt had de kern al geraakt voordat wij er moderne woorden als innovatie, transitie en stakeholdermanagement overheen plakten.
Dank aan Leon van Berlo, die mij op deze tekst wees.
Niet omdat ik hem nodig had om mezelf heldhaftig te voelen. Wel omdat sommige teksten je weer even herinneren aan het verschil tussen praten over moed en daadwerkelijk ergens voor gaan staan.
Deze kwam dus absoluut niet uit mijn koker. Maar ik hoop wel dat een heleboel mensen zich aangesproken voelen. Vooral degenen die al lang in de arena staan. En misschien ook een paar mensen die nog veilig op de tribune zitten.
Dit is een artikel van Bouw en Installatie Hub. Wil je op de hoogte blijven van al het nieuws uit de bouw- en installatiesector? Neem dan een kijkje op de hub en meld je aan voor de online community.
↗
